Al jaren is het een doorn in het oog voor natuurliefhebbers op Terschelling: de watercrassula. Hoe gaat het eigenlijk met de strijd tegen de plant?

Terschelling wordt al jaren geterroriseerd door de watercrassula. Die invasieve plant kwam door vijvers en aquariums terecht in de natuur van het eiland en overwoekert sinds die tijd de oorspronkelijke planten die daardoor afsterven.

Sinds 2018 hebben Staatsbosbeheer, de gemeente en de provincie de oorlog verklaard aan de horrorplant. Er werd een groot plan opgezet om de invasieve soort te elimeneren.

Levend begraven
Boswachter Remy Hougee loopt trots door het sompige gebied bij West aan Zee. Het water en de vogels zijn het levende bewijs dat de strijd tegen de terrorexoot hier resultaat oplevert.

Voor die progressie is hard geknokt: het heeft jaren geduurd om dit gebied schoon te krijgen. Het hele stuk is afgegraven en daarna minutieus afgekamd en gemonitord.

Hougee legt uit dat de watercrassula een echte overlever is die bijna niet valt uit te roeien. “Als je denkt dat-ie dood is, gaat er toch weer wat groeien.”

Afvoeren te gevaarlijk
Er worden dan ook geen halve maatregelen genomen om de plant te bestrijden. De boswachter wijst naar een stukje duin, waar de resten van de plant levend begraven zijn. “Als het geïsoleerd genoeg is en er geen zon bij komt, dan sterft het vanzelf af.”

Afvoeren om ergens anders te verwerken, is te gevaarlijk, een klein blaadje onder de schoen en binnen een paar maanden ben je terug bij af.

De progressie op Terschelling is dus langzaam, maar beetje bij beetje wordt er terrein gewonnen. “Als je het eiland nu afkamt, heb je misschien één kopje watercrassula”, vertelt Hougee. “Daaruit blijkt dat deze aanpak voorzichtig positief is.”

Verwilderde natuur
Wanneer de boswachter bij ‘De Riesplak’, een natte duinvallei, uit zijn groene bus stapt, wijst hij naar een verwilderde vlakte met hoge struiken en andere hoge begroeiing.

Ook dit gebied is nu bevrijd van de monsterplant, maar door de bestrijding daarvan is ook het beheer van het natuurgebied stil komen te liggen. “Hier zie je daar de gevolgen van.”

Zijn handen jeuken om eindelijk weer aan de slag te kunnen met het beheren van de natuur in het gebied.

Dat de strijd tegen de watercrassula kwetsbaar is, blijkt wel uit de meest recente plaats waar het groene monster een paar weken geleden voor het eerst opdook: in de Groene Landen. Dat is een natuurgebied met unieke planten.

De schrik bij de boswachter was dan ook groot. “Ik dacht een aantal dingen die ik niet op camera mag zeggen”, lacht hij.

Bijna geen grip
Inmiddels is het gebied weer vrij van de invasieve soort, maar het illustreert volgens Hougee wel hoe makkelijk de crassula zich verspreidt en hoe moeilijk het is om daar echt grip op te krijgen. Het gevecht is dus nog niet voorbij.