TEXEL – Tijdens de Reddingbootdag in Oudeschild kregen donateurs van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM) de unieke kans om zelf mee te varen op een reddingboot en het belangrijke werk van de vrijwilligers van dichtbij te ervaren.
Dennis Eelman is vrijwilliger bij de KNRM en ziet tijdens de Reddingbootdag hoe groot de indruk van de vaartochten op donateurs is. “Je ziet ook mensen gewoon met een big smile aan boord zitten. Er zijn mensen die komen speciaal naar Texel om dit mee te maken.”
Tekst loopt door onder de video
Eén van die donateurs is Linus Straub. Meer dan twaalf jaar geleden besloot hij voor het eerst te doneren aan de KNRM, nadat hij via stamboomonderzoek ontdekte dat twee ooms van zijn grootvader op de roeireddingboot van Den Helder hadden gezeten. “Dat was voor mij een reden om een beetje de geschiedenis van de KNRM te bekijken.” Toen hij ontdekte dat de organisatie volledig afhankelijk is van donateurs, voelde hij zich betrokken. “En dan is het toch wel belangrijk dat ik eigenlijk een beetje die familietraditie voortzet.”
Vrijwilliger Kees Bakker vindt het bijzonder om donateurs zoals Straub iets terug te kunnen geven tijdens de Reddingbootdag. “Dat voelt heel goed. Om de mensen te kunnen laten zien waar ze eigenlijk een donatie voor doen.” Volgens Bakker zijn die bijdragen onmisbaar voor het werk van de KNRM. “Daardoor kunnen wij dit werk ook doen. Ik vind het fantastisch.”
De vrijwilligers maakten in de loop der jaren ingrijpende reddingsacties mee. Eén daarvan was de Dakotaramp, waarbij een vliegtuig neerstortte in de Waddenzee. Alle 32 inzittenden kwamen om het leven. Eelman herinnert zich die actie nog goed. “We zijn blij dat we alle lichamen eruit hebben kunnen halen.”
Ook een reddingsactie rond een zeilboot die vastliep op een zandbank staat Bakker nog helder bij. De opvarenden konden veilig van boord worden gehaald, maar later was de boot volledig verwoest. “De volgende morgen kwamen we bij het schip en het lag helemaal in duizend-en-een stukjes.” De gebeurtenis maakte diepe indruk op hem. “Als je dan ’s morgens terugkomt, dan staan echt de tranen in je ogen. De zee moet je nooit onderschatten.”
Dat verantwoordelijkheidsgevoel speelt volgens Bakker altijd mee wanneer de KNRM wordt opgeroepen. “We hebben allemaal een pager bij ons, dus als er alarm is, dan gaat hij af. In principe laat ik alles vallen en ga ik gewoon doen wat ik moet doen. En wat ik dus geweldig vind, is om mensen te helpen.”